İstanbul'daki başlangıç toplantısı, finansman konusunda önemli ipuçları verdi. COP31 sürecinde, gelişmekte olan ülkelere sağlanacak iklim finansmanının artırılması ve bu finansmanın ulusal katkı beyanlarıyla uyumlu projelere yönlendirilmesi hedefleniyor.

Türkiye'nin İklim Kanunu hazırlıkları, küresel bir marka haline gelen Sıfır Atık Hareketi ve 2053 Net Sıfır Emisyon hedefi doğrultusunda attığı adımlar, Ankara'nın iklim diplomasisindeki samimiyetinin en somut göstergeleridir. 2026'daki Türkiye ev sahipliği ise teknik bir organizasyonun çok ötesinde anlamlar taşımaktadır. Bu bağlamda COP31, küresel iklim adaletinin tesisi ve finansman krizlerinin aşılması adına yeni bir uzlaşı zemini vaat etmektedir.

Türkiye, doğayla uyumlu yaşamı insan onuruyla uyumlu bir etik anlayış olarak benimseyerek küresel çevre politikalarına vizyoner bir katkı sunmaktadır. Türkiye'nin durduğu bu nokta vicdanın yalnızca insanla sınırlı kalmadığında suya, toprağa, ağaca ve havaya da uzandığında gerçek bir medeniyetin inşa edilebileceği anlayışına dayanmaktadır.

2019 ve 2024 yerel seçimlerinde birçok büyükşehir ve kritik ilçede belediye yönetimini devralan CHP, yaklaşık altı yıllık süreçte toplumun geniş bir kesimine kendi belediyecilik anlayışını yeniden tanıtma fırsatı bulmuştur. Bu dönemi daha önce yaşamış kuşaklar açısından deneyimlerin yeniden hatırlanmasına, genç kuşaklar açısından ise CHP belediyeciliğini ilk kez gözlemleme imkânına vesile olmuştur. Ancak ortaya çıkan tablo, toplumun önemli bir bölümünde “CHP belediyeciliği” kavramının olumsuz bir anlam olarak algılanmasında etkili olmuştur.

6 Eylül 2025 tarihinde Malatya'da düzenlenen törende de 300 bininci konutun anahtarı teslim edilmiştir. İletişim Başkanlığı tarafından yapılan açıklamaya göre ise yıl sonuna kadar 358 bin 859 konut, 31 bin 307 iş yeri, 62 bin 187 köy evi olmak üzere toplam 452 bin 983 bağımsız bölümün teslim edilmesi hedeflenmektedir. Bu sayılar yalnızca bir inşa faaliyetini değil, devletin milletiyle kurduğu güçlü bağın, verdiği sözü yerine getirdiğinin ve sergilediği kararlı duruşun da göstergesi olmuştur.

Personel maaşlarının zamanında ödenememesi, borç yükünün artması ve bu açığın kapatılması amacıyla belediyelere ait taşınmazların satışa çıkarılması CHP'li belediyelerin mali yönetim kapasitesini sorgulatmaktadır. Bu durum belediyelerin uzun vadeli yatırım ve sürdürülebilir hizmet üretme kabiliyetini zayıflatmakta, kısa vadeli çözümlerin kalıcı sorunlara yol açma ihtimalini artırmaktadır.

Belediye başkanlarının AK Parti'ye geçişi, siyasi hesapların ötesinde, muhalefet partilerindeki iç disiplin ve liderlik sorunlarının bir yansıması olarak okunabilir. Bu yöneticiler, kendi siyasi kariyerlerini ve kentlerine olan hizmet sorumluluklarını düşünerek, daha istikrarlı ve hizmet odaklı bir siyasi yapının parçası olmayı tercih ediyorlar.

Büyükşehir belediyelerinin afet yönetimine ilişkin bütçeleri sadece acil müdahale kapasitesini değil, aynı zamanda afet riskini azaltmaya yönelik uzun vadeli planlamaları da içerecek şekilde yeniden tasarlanmalıdır. Yangın riski yüksek bölgelerde risk temelli bütçeleme modeline geçilmeli, merkezi idare ile eş finansman mekanizmaları kurulmalı ve belediyeler bu alandaki harcamaları için özel teşviklerle desteklenmelidir.

Orman yangınları yalnızca doğal afetler değil; zaman zaman insan eliyle kasıtlı biçimde çıkarılan birer sabotaj eylemi de olabiliyor. Son yıllarda Türkiye'nin farklı bölgelerinde özellikle eşzamanlı çıkan yangınlar, kamuoyunda bu şüpheyi güçlendiriyor. Bu nedenle sadece yangına müdahale kapasitemizi değil, istihbarat ve önleme sistemlerimizi de geliştirmemiz gerekiyor.

İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nden (2025 bütçesi 415 milyar TL) çok daha az bütçeye sahip olan Esenler Belediyesi (2025 bütçesi 7 milyar TL), ilçe sınırları içerisinde yaşayan 300 bin vatandaşın güvenli evlere kavuşmasını sağlamıştır. Bu durum istenildiği ve çaba gösterildiği takdirde kentsel dönüşümde hızlı bir mesafe katedildiğinin en bariz örneğidir.

Türkiye kamuoyunun uzun bir süredir afet durumlarında sorumluluğun hangi kurumda olduğunu tartışması, Türk kamu yönetimi sisteminde merkezi yönetim ile yerinden yönetim birimleri arasındaki yetki kargaşasının ortadan kaldırılması ihtiyacını gündeme getiriyor. Ayrıca yaşadığımız acı olay, Türkiye'de yerel yönetimlerde liyatsizliğe, patronaja ve nepotizme dayanan çarpık ilişkileri bir kez daha gün yüzüne çıkarması yönüyle önem taşıyor.