Bireylerin özel alanlarını kamusallaştırma eğilimi elbette bütünüyle yeni bir durum değildir. Ancak dijital çağda bu eğilim niteliksel olarak farklılaşmıştır. Günlükler ve mektuplar sınırlı bir dolaşıma sahipken, bugün paylaşım anlık, kitlesel ve geri döndürülemezdir. Özel alan, korunması gereken bir değer olmaktan çıkarak sergilenmesi gereken “değersiz” bir kaynak haline gelmiştir.

Yeni ulus devlet formu, artık klasik anlamda homojenleştirici bir “etno-ulusal” kimlik inşasından çok, kapsayıcı ve çoğulcu bir yurttaşlık anlayışıyla varlığını sürdürme eğilimindedir. Türkiye bağlamında da bu dönüşüm tartışması oldukça belirgindir.