Washington, hem Rusya'nın hem Çin'in Orta Asya'daki etki alanını sınırlamak hem de Avrupa'nın enerji arz güvenliğinde söz sahibi olmak istiyor. Bu, yeni bir soğuk savaşın lojistik cephesi gibi okunabilir. “99 yıllık anlaşma” söylemi ise gerçekte hukuki bir kesinlik taşımaktan çok, kamuoyunu kışkırtmaya yarayan bir politik söylem.

PKK'nın silah bırakması, sadece bir örgütün sustuğu değil, bir milletin yeniden nefes aldığı andır. Bu sessizlik sadece sessizlik değildir. Bu, tarlada ekinlerin filizlenmesidir. Fabrikalarda makinelerin çalışması, gençlerin üniversiteye, kadınların iş gücüne katılmasıdır. Evet, Türkiye artık yeni bir sayfa açıyor. Bu sayfa ekonomik kalkınmanın, adaletli büyümenin, toplumsal barışın sayfasıdır.

İsrail'in mevcut stratejisi sadece İran'ı hedef almıyor. Aynı zamanda bölgede etnik ve mezhebi fay hatlarını derinleştirme amacı taşıyor. Sünni-Şii ayrımı, Arap-Kürt gerilimi, Türkmenlerin durumu, Dürzilerin konumu gibi pek çok kırılganlık noktası, İsrail'in dolaylı şekilde istismar edebileceği fay hatları haline getiriliyor.

Gazze'de çocuklar ölürken, kurumlar prosedür konuşuyor. Bombalar düşerken BM sadece taraflara “itidal çağrısı” yapıyor. Sözde evrensel olan hukuk, İsrail'e gelince işlerliğini yitiriyor. Bu durum, yalnızca Gazze için geçerli değil. Gelecekte benzer zulümlerin başka yerlerde tekrarlanması için de bir örnek oluşturuyor yaşananlar. Çünkü dünyaya, “güçlüysen her şeyi yapabilirsin” mesajı veriliyor.

Türkiye'de doğurganlık oranı 1,51'e düşmüş durumda. Bu, açık bir şekilde alarm zillerinin çaldığını gösteriyor. Üstelik bu sadece Türkiye'ye özgü bir durum değil. Avrupa, Doğu Asya ve hatta bazı gelişmekte olan ülkelerde doğum oranları ciddi biçimde geriliyor. Peki bu ne anlama geliyor?

Türkiye, demokrasisini güçlendirmek istiyorsa, siyasal ve toplumsal krizleri şiddetsiz yöntemlerle çözmeyi öğrenmelidir. Saraçhane'de yaşanan olaylar, demokrasiye zarar vermekten öteye gitmeyecek bir gerilim ortamı yaratmıştır. Tüm siyasi aktörler bu konuda üzerine düşen sorumluluğu yerine getirmelidir. Unutulmamalıdır ki, gerçek demokrasi şiddetin değil, diyaloğun eseridir.

PKK'sız bir Türkiye, yalnızca bir hayal değil, doğru politikalar ve samimi çabalarla ulaşılabilecek bir hedef olarak karşımızda durmaktadır. Barış ve istikrar, Türkiye'nin geleceğini aydınlatacak en önemli unsurlardır ve bu unsurları inşa etmek, hepimizin ortak sorumluluğudur.

Suriye'nin yeni dönemde karşılaşacağı en büyük zorluk, tüm etnik ve dini grupların temsil edildiği bir yönetim sistemi kurmaktır. Bu süreç, yalnızca teknik değil, aynı zamanda derin toplumsal yaraların sarılmasını gerektiren karmaşık bir mesele olarak karşımızda durmaktadır.

Ukrayna Savaşı ile birlikte, Rusya birçok askeri birliğini Suriye'den çekme kararı aldı. Bu geri çekilme, Suriye'de stratejik bir boşluk yarattı ve İran bu boşluğu doldurmak amacıyla sahada daha aktif bir rol üstlendi. Şii Hizbullah milislerini bu bölgeye yerleştirerek Suriye'deki varlığını daha da güçlendirdi.

Siyasi istikrar, diğer ülkelerle daha sağlam ilişkiler kurma, diplomatik çözümler bulma ve uluslararası arenada etkili bir şekilde sesini duyurma kapasitesini artırır. Dost ve kardeş ülkelere destek sağlama yeteneği, Türkiye'nin uluslararası ilişkilerde güvenilir bir ortak olarak kabul edilmesine de katkıda bulunur.

İçişleri Bakanı Süleyman Soylu'nun ifadelerinden anlaşılan, bundan sonra sınır ötesi operasyonların üst düzey örgüt mensuplarına yönelik olarak yapılacağıdır. Çünkü, artık PKK'nın elinde Türkiye'ye karşı kullanabileceği kozu kalmadı. Örgütün şu an içinde bulunduğu durum zaten kapsamlı bir operasyona karşı koyabilmenin çok gerisinde. "Gara" bu toplumda derin izler bırakacak ve unutulmayacak bir acı olarak zihinlere kazındı. Örgütün sonunu hazırlayan bir operasyon olarak tarihe geçmesi de çok güçlü bir ihtimal.

Tüm Avrupa'da hiç olmadığı kadar mülteci yoğunluğu oluşmuşken ve İslam Avrupa sınırlarında hızla yayılırken Macron gibi yöneticilerin kaçabileceği tek alan İslamofobi gibi görünüyor. Ancak bu çok tehlikeli bir oyun.

Her ne kadar Hattab Şişani Ketibeleri'nin varlığı kanıtlanamamış olsa da devriyeleri hedef alan saldırılarının Suriye rejimi ve Rusya'ya, İdlib'e yeni bir saldırı başlatmak için aradıkları bahaneyi altın tepside sunduğu ifade edilebilir.

Şu an idlib ve çevresinde Türk parası ve doların kullanıldığını söylemek mümkün. Suriye parası burada tamamen tedavülden kalkmış durumda. Burada aynı zamanda aslında geri planda kalmış bir ticaret savaşı yürümekte. Karayollarını ele geçirme mücadelesi, kaynakları satacak limanlara ulaşma çabası ve içerideki ekonomik rantı elinde bulunduran HTŞ'nin ekonomik kaygısı buna işaret etmekte.