Güzellik, cinsiyet, beden algısı, dinî değerler, devlet ve vatan sevgisi, başarı, tüketim, şöhret, değerler dünyası ve hayat tarzı gibi kavramlar da dijital platformların inşa ettiği anlayış, kavramsallaştırma, çerçeveleme ve isimlendirme biçimleri üzerinden sürekli tekrar yoluyla normalleştirilebiliyor. Böylece yalnızca tüketim alışkanlıkları değil; bir bilinç, kimlik, değer ve algı dünyası da inşa ediliyor. Bunun sonucunda kültürel bir bilinç hegemonyası kuruluyor. Bu bilinç ve algı dünyası; neoliberal, kapitalist, hazcı, cinsiyetsiz, kimliksiz ve yurtsuz bir değer dünyasından neşet ediyor.

Yapay zeka çağında sistem çocukla doğrudan konuşuyor ve doğrudan cevap veriyor. Üstelik çocuk çoğu zaman farklı kaynaklara gitmeden, karşılaştırmadan ve arama sürecinden geçmeden cevabı tek bir sistemden, tek bir çerçeve içinde alabiliyor. Yapay zeka bir anlamda çocuğa her şeyi doğrudan veriyor. Kolaylık tam da burada riske dönüşebiliyor: Bilgiye ulaşma süresi kısalırken kaynağı arama, karşılaştırma, şüphe etme ve kendi muhakemesini kurma süreci de kısalabiliyor.

Dün takiye, örgüt mensubunun gerçek aidiyetini saklamasıydı. Bugün dijital takiye, örgütsel söylemin kendisini mağduriyet, hukuk, demokrasi, gazetecilik veya sıradan muhalefet diliyle saklamasıdır.

Türkiye'nin sosyal medya düzenlemesi “yasak” kelimesine sıkıştırılamayacak kadar geniş bir anlam taşımaktadır. Bu düzenleme, çocukları dijital dünyadan koparma değil; onları algoritmik sömürüye, bağımlılık tasarımına, veri ekonomisine, aldatıcı reklamlara, zararlı içeriklere ve kontrolsüz platform kültürüne karşı koruma girişimidir.

ABD'de çok yaygın olan okul saldırılarıyla ilgili Amerikan enstitülerinin kaleme aldığı çalışmalar şunu söylüyor: Bu tür saldırılar tek bir nedenden doğmaz; çoklu risklerin bir araya gelmesiyle vuku bulur. Bu yüzden katile değil, katilin çıktığı zemine bakmak gerekir. Çünkü katil neden değil, sonuçtur. Bu katilin yetiştiği zemine de bakmamız gerekiyor.

Görünürlük yönetimi, temsilin yoğunluğunu belirler; temsilin yoğunluğu ise algısal çerçeveyi üretir. Böylece kültürel içerik yalnızca estetik bir üretim değil, aynı zamanda küresel ölçekte imaj ve norm inşa eden bir mekanizmaya dönüşmektedir.

FETÖ, klasik anlamda değil; dijitalleşmiş, esnek ve merkezsiz bir terör tehdidi olarak okunmalı; mücadele de aynı ölçüde veri temelli, ağ odaklı ve kurumlar arası eşgüdümle güçlendirilmiş bir stratejiye dayanmalıdır.

Küresel Sumud Filosu, yalnız Gazze ablukasını delmeyi değil, aynı zamanda küresel suskunluk ve körlüğe karşı bir uyanış çağrısı üretmeyi hedefliyor. Bu bağlamda “Filistin Tufanı” metaforu, yalnız Gazze'nin değil, bütün insanlığın imtihanını imler: Adaleti arayanlar için bir Nuh'un Gemisi; zulme rıza gösterenler için yaklaşan bir hesap gününün işareti.

Fiziksel, dijital ve bilişsel cephelerin senkronize yönetimi, savaşın her boyutuna eşzamanlı etki etmeyi mümkün kılmıştır. Bu gerçeklik, savunma planlaması yapan tüm devlet ve kurumlar için açık bir uyarıdır: Modern harp yalnızca sahadaki çatışmalarda değil; aynı zamanda kabloların, sinyallerin, yazılımların ve veri akışlarının yönetildiği görünmez cephelerde kazanılmaktadır.

Netflix'te eşcinsel karakterler genellikle masumiyet, duyarlılık ve mağduriyetle idealize edilir; buna karşı çıkan figürler ise homofobik, baskıcı veya “nefret faili” olarak konumlandırılır. Ekran dili böylelikle toplumsal kabulün sınırlarını çizen görünmez bir norm koyucuya dönüşür. Uyuşturucu kullanımı, çıplaklık ve gayri-meşru ilişkiler gençlik dizilerinde “özgürlük” ve “bireysellik” retoriğiyle estetikleştirilir; kişisel özgürlük, geleneksel değerlerin önüne konur.

Demokrasi tarihimizin kara lekesi 28 Şubat sürecinin yapısını, Türk toplumuna nelere mal olduğunu ve nasıl yıkıldığını anlatan “Yankı: Görünmez El” dizisi, tarihi bir bellek oluşturmanın yanı sıra, geleceğe dair önemli bir zihinsel tefekkür imkânı da sunuyor.

Baas rejimi, kendi varlığını sürdürebilmek için üç temel mekanizma üzerinden bir baskı düzeni inşa etti: İstihbarat ağı, hapishaneler ve ordu. Bu sacayağı, halkı sindirmek ve korku düzenini yaymak için sistematik bir şekilde kullanıldı. Bu sistem, bireylerin birbiriyle olan bağlarını koparmayı ve toplumun kolektif dayanışma gücünü yok etmeyi amaçladı. Şimdi, bu bağların yeniden inşası ve toplumsal dokunun onarılması hayati öneme sahip.

Günümüzde terör örgütleri dijital platformları propaganda aracı olarak kullanmanın ötesine geçerek operasyonel planlamalarını bu platformlar üzerinden gerçekleştirebilmekte, hatta kitleleri manipüle ederek psikolojik üstünlük sağlama çabalarını bu ortamda sürdürebilmektedir. Terör örgütlerinin dijital harita servisleri ve açık kaynak istihbarat (OSINT) tekniklerini kullanarak hedef analizleri yapabilmesi, saldırı alanlarını belirlemesi ve stratejik planlar geliştirmesi, dijital güvenlik önlemlerinin ne denli kritik olduğunu gözler önüne sermektedir.

“Fauda" gibi popüler yapımlar, İsrail'in güvenlik operasyonlarını dramatize ederken, Filistinli direnişçileri "terörist" olarak sunmaktadır. Benzer bir şekilde, Netflix'te yayımlanan "Ahit Musa'nın Hikayesi", Yahudi halkının tarihsel mağduriyetini öne çıkarırken, İsrail'in modern politikalarını meşrulaştıran bir anlatı sunmaktadır.

Yaşanan soykırımı bir sosyal medya ürününe ve tüketim nesnesine dönüştürmeyelim. Onu, hakikatin ve insanlığın sesi kılalım. Bunun yolu gerçeğe ne kadar yakın olduğumuzu ve etki gücümüzü hesap etmekten geçiyor.

Egemen görüşü sahte ve bot hesaplarla oluşturmak, karşıt görüşteki her “düşünce ve görüşü” öteki ilan etmek ile siyasal zafer kazanmak imkânsızdır. Sokaktaki bireyin, değerleri, düşünceleri ve gündemi sosyal medyaya girince değişmemektedir. Sosyal medya sadece bir araçtır.

TRT'nin kurduğu TABİİ, aynı zamanda Türkiye'nin dijital platformu anlamına geliyor. Bir devlet projesi. Tabii platformunu anlatabilmek için sadece şu örneği verelim: Türkiye'nin de artık bir Türk NETFLİX'i var!