Türkiye'ye ilişkin kriz anlarında – dış politika, ekonomi, terör ya da seçim süreçleri – aynı başlıkların, aynı metaforların ve aynı “uzman görüşlerinin” farklı yabancı kaynaklı sitelerde eşzamanlı biçimde dolaşıma sokulması, eleştirel gazetecilik refleksiyle açıklanamayacak kadar düzenli bir örüntü sunmaktadır. “Otoriterleşme”, “çöküş”, “istikrarsızlık” ve “yalnızlaşma” gibi çerçevelerin sürekli yeniden üretilmesi, eleştiri değil; doğrudan algı mimarlığıdır.

Red Alert ile Holokost sineması arasında kurulan paralellik dikkat çekiyor. Yahudi soykırımını bireysel hikâyeler ve çocuk figürleri üzerinden evrensel bir insanlık dramı olarak dünyaya taşıyan anlatılar, aynı estetik repertuvarla fakat bu kez tarihteki mağduriyetiyle değil, bugünkü “meşru müdafaa” söylemiyle yoğuruluyor.