Tasarım, uzun yıllar boyunca sadece 'görüntü' ile özdeşleştirildi. Oysa günümüzde tasarım, bir toplumun vizyonunu, markasını ve hatta dış politikasını şekillendiren en stratejik alanlardan biri hâline geldi. Endüstriyel tasarımdan grafik kimliğe, mimariden teknoloji ürünlerine kadar geniş bir yelpazede artık “tasarlanmamış” hiçbir şey yok. Ve bu tasarım bilinci, üretimi sadece çoğaltma değil, yeniden düşünme ve değer katma sürecine dönüştürüyor.

Sanat üreticileri için beklentiler genellikle sosyal hareket ihtiyacı ve duygusal iletişimde toplanmakta. Üretilen eserler ya da performanslar konusunda karar verenlerin sadece idari tecrübe sahibi profiller olması, bürokratik prosedürlerden kendini tamamen uzak tutmaya çalışarak sanatını korumak isteyen sanatçıların kamu ile olan ilişkisini ortadan kaldırıyor.